INTERNATIONAAL

première_
17 feb 2005 München [D]

speelperiode seizoen 04/05_
vanaf februari tijdens het hele seizoen

speelplekken seizoen 04/05_
München [D]

productie_ Münchner Kammerspiele

andere buitenlandse regies van Johan Simons_
Elementarteilchen
Anatomie Titus
Sentimenti
Hannibal
Tragbar

meer over het werk van Johan Simons_
biografie

NIEUWE PRODUCTIE

tekst_naar Dekalog 1-10 van Kieslowski
regie_Johan Simons
toneelbeeld_Bert Neumann
kostuums_Nina von Mechow


Het gaat er niet om te erkennen hoe slecht wij zijn, maar hoe zwak wij zijn.

De Bijbelse 10 geboden waren ooit het antwoord van een goddelijke voyeur. De oudtestamentische God kijkt,  oordeelt en stuurt dan een boodschap: in de vorm van een ramp, een zegen, een vloek. Maar echt deelnemen aan het onzekere proces van het menselijke zoeken doet Hij niet. God keek naar zijn volk, zag dat het in zonde leefde en gooide – letterlijk – zijn 10 richtlijnen op de aarde. Daarna zweeg God, en was het aan de mens om de 10 geboden in de praktijk toe te passen. Over de moeilijkheden die we ondervinden om die richtlijnen te volgen,  gaat onze hele geschiedenis. Wij zijn God niet, en daarom worden wij verplicht om onze veilige positie te verlaten en het met elkaar uit te zoeken.

Over dat moeizame maar noodzakelijke zoeken gaan de 10 verhalen uit Kieslowski’s Decaloog. Kieslowski plaatst zijn personages op een ‘decalogische’ kruispunt van kijken en handelen. Zolang ze toekijken, vallen zijn personages terug op ‘objectieve’ richtlijnen en waarheden. Zodra ze de stap maken naar het handelen, blijken niet alleen die vaste richtlijnen niet meer te kloppen maar ook dat er geen objectieve, goddelijke waarheid bestaat over hoe te leven. De mens moet het dan niet langer met God uitzoeken, maar wordt teruggeworpen op zichzelf en de ander. De stap maken van toekijken naar handelen, ongeacht alle risico’s die daaraan verbonden zijn, brengt onzekerheid mee, angst, pijn en kwetsbaarheid.

De personages uit Die Zehn Gebote kiezen ervoor om hun eigen zwakheid in de ogen te kijken. Dat maakt hen sterk. Hoe zoekend hun handelen ook is, zij vinden de kracht om zich los te maken van verre geboden die op afstand zeggen hoe te leven. Zij kiezen voor een gemeenschap van nabije mensen om samen iets uit te zoeken. Op het kruispunt van kijken en handelen tonen ze – elk met hun verhaal – wat het betekent om te leven. Met heel veel twijfel, maar zonder angst.